امروز ۲۸ آبانه... سالروز شروع به نوشتن من توی این وبلاگ... همچنین از اون مهمتر امروز عروسیمه... عروس آرایشگاه، ماشین گلفروشی، منم می‌خوام برم سلمونی... خوب دیگه بسه... امروز قراره بهترین روز عمرم باشه... هست... عروسیمون مبارک

عمق اضطراب و نگرانیت، عمق فاصله توست با خدا...

یه چند روزه تا سرمو می ذارم رو بالش شروع می کنم به بزرگ شدن تا حدی که دست و پام از کره زمین میزنه بیرون تا میام از بزرگی بترکم شروع می کنم به کوچیک شدن تا حدی که دیگه قابل دید نیستم...جالبیش اینجاست که در خلال هر یک ازین لحظات تا چشممو باز می کنم میبینم همون قدیم که بودم...و متاسفانه این چرخه تا موقع طلوع آفتاب ادامه داره...کسی میدونه من چمه؟